خانه باد

دل و دینم

دل و دینم ببرده است

بر و دوشش

بر و دوشش بر و دوش

حرف دیروز و امروز نیست

ثانیه هایم شده پر از خیال رهایی

رهایی از این همه گیر و دار

از این چراغ ها و آدم های هزار رنگ

خیال رها شدن و تنگ در آغوش کشیدن درخت و پرنده و سبزه و آبشار

بابا بسکی (دکتر بسکی) رو می دیدم چند شب پیش توی یه برنامه از شبکه دو به

شجاعت و شهامت و رهایی این پیر مرد هشتاد ساله غبطه خوردم

یه روزی شکسته این حصار شهر نشینی رو

شکسته و رسته از این همه هیاهو

 برآ ای آفتاب صبح امید

خفته در دامان قله های سربه فلک کشیده

پی نوشت : بخش‌ چیترال پاکستان‌، در شمال‌غربی‌ شهرستان‌ مالاكند،

در دره‌ای‌ به‌ همین‌ نام‌ و در منطقه كوهستانی‌ و برفگیر رشته‌كوههای‌ هندوكش‌،

قراقروم‌ و هیمالیا قرار دارد.

اولین باری بود روی قله پهنه حصار بودم

خوشحال بودم و قله های دور دست رو نگاه می کردم

چند قدمی ا ز بچه ها عقب تر بودم

عمو عزیز گفت بچه ها چه خبره اون دور دورا

...

به چشم به هم زدنی کوهی از ابرهای عصبانی رو دیدم

که با سرعت به طرف ما میومدن

چه کولاکی شد

دو سه ساعتی گم شدیم توی اون کولاک

 من به هنگام شکوفايي گل ها در دشت ،

باز بر خواهم گشت ،

تو به من ميخندي

من صدا مي زنم آي...

(حميد مصدق)

 دلتنگ دماوند هستم، اما به گمانم تا آمدن دوباره ی گل ها و سنجاقک ها

به دامانش دیداری تازه نخواهیم کرد

 زلف به دست باد بی سامان سپرده ای

 تو شاهنشاه کوه هایی

خفته در آغوش ابرها

حدیث تو حدیث باد برف و سوز وحشتناک

نمی دانم دلبری از که آموخته ای ؟

عکس : K2

کار هر بامدادم شده

سراغ قله های بلند اطراف این شهر شلوغ را از باد گرفتن

از باد بیمار

سراغ چه می گیری؟

بیمار می شود وقتی به این دامنه ی پر دود و پر نیرنگ می رسد

هر بامداد از من پرسش و از صدای نالنده ی باد پاسخ که :

خودت بیا و ببین.

دلم به دو مقصد گرفتار آمده است

دلدار اول را خانه ای است در میان این شهر شلوغ

و دلدار دوم همسایه آسمان است

رو به هر سو می کنم، سوی دیگر صدایم می زند باد

....

پ.ن:

مدت زیادی می شه که کوه نرفتم

دلم پر می کشه تا بلندای کوه ها

اونجا هم که میرم آروم و قرار ندارم

دلم پر می کشه به سوی خانه ی دلدار

برای زنده رود که دست زیاده خواهی آدم ها گلویش را سخت می فشارد

به جانم افتاده   این روزها 

باز کی یابم دل گم گشته را

دل که در زلف بتان پیچید و رفت

(عراقی)

بازنیابی به عقل سر معمای عشق

عقل تو چون قطره ای است مانده ز دریا جدا

چند کند قطره ای فهم ز دریای عشق

دیروز یه گزارش صعود نیمه تمام به دماوند رو می خوندم

دل سودایی  ، هوایی شد و پر کشید

پروانه شد و گلهای وحشی دامنه های دماوند رو به دیدار رفت

 ...

ای ابر خوش باران بیا

هر چند که فصل یخ نوردی گذشته

ولی خالی از لطف نیست

 هان ای کوه بلند

ای سراپا همه پند

از تو این تجربه آموخته ام

که نلرزد دلم از غرش سنگین زمان

و هراسی ندهد راه به دل از طوفان

کاه بودن ننگ است

کوه می باید بود...

عکس : بهار دماوند کوه

بر فراز کوه ها و قله های بلند بالا، آرامشی است نهان

آرامشی عمیق

از آنگونه که تمامی سختی های مسیر و شلاق های باد را

فراموش می کنی ...

ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس

بوسه زن بر خاک آن وادی و مشکین کن نفس

چند روزی هست زمزمه ی نامش گوش و عطر خاطره اش مشامم را پر کرده

و خاطره ی ارس بادبادک خیالم را همراه خود می برد

 دی ماه ۸۴

مسیر بازگشت از قله توچال بین ایستگاه ۷ و ۵ تله کابین

تنهای تنها هستم

صدای ضربان قلبم منو یاد صدای تلمبه ی آب سر مزرعه ها میندازه

از خودم می پرسم چی می شد این برف یه رنگ دیگه بود؟

مثلا زرد یا آبی ؟!

این سپیدی چه اندازه وهم انگیز و بی منتهاست

تو کافر دل، نمی بندی نقاب زلف و می ترسم

که محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو

(حافظ)

رقصی مستانه در میانه ی میدانم آرزوست

عکس : سنگنوردی به روش Solo free بدون استفاده از طناب حمایت

           یک کیسه گچ تنها ابزاری است که سنگنورد می تواند به همراه داشته باشد

اندر سر ما خیال عشقت  هر روز که باد در فزون باد

(حافظ)

عکس : قله ماشربروم

ارتفاع  : ۷۸۲۱ متر

مکان : پاکستان - قراقوروم - بالتیستان

 جمله به ماه عاشق و ماه اسیر عشق تو

(مولانا)

عکس : ماه از آسمان به قله ی Baruntse می نگرد

ارتفاع قله : ۷۱۲۹ متر

مکان : آسیا - نپال

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است

خدا را یک نفس بنشین گره بگشا زپیشانی

(حافظ)

عکس : قله  Mount Rainer

           ارتفاع : ۴۳۹۲ متر

           مکان : آمریکا - واشنگتن 

 با چنین زلف و رخش، بادا نظر بازی حلال

هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش

(حافظ)

چه انداره شیرین است انتظار راهی شدن

آن گاه که چشم می بندی و با بالهای نقره ای خیال به سفر می روی

می رسی، خاطره می سازی، دل می سپاری و بر می گردی

راهی شدن و ره سپردن هم خود حکایتی است...

رسیدن است و صد شوق و هزار آرزو

به گاه رسیدن، دلی داری پر از شور و دل دل ساختن خاطره های نو

فرسنگ ها راه پیموده ای برای این رسیدن

و چه دلنشین و کوتاه است گاه دل سپردن

آن زمان که با اولین خنده ی آفتاب یا مهتاب ،شاید هم

با اولین چشمک ستاره هزار باره عاشق می شوی

آری ، هزار باره عاشق سر زلف مام میهن می شوی

عطر آن گوشه از پیکر پهناورش را با ژرف ترین نفس ها به کام جان در می کشی

دل می سپاری و دل می سپاری ....

دل سپردنی

به چشم برهم زدنی، گاه کوتاه دل سپردن سر آمده است

باید دل کند و راهی شد

اما مگر می شود ؟ هر گوشه را می نگری خاطره ای است

هر بنفشه را می بویی آتش خاطره ای را بر می فروزد

پرنده ها که تا همین دیروز با شیرجه هایشان به سمت آب دریاچه و دوباره اوج گرفتن شان

مشق عشق می کردند ، حال با هر بال برهم زدن دست تکان می دهند

آری باید دل کند و راهی شد

گرچه با آخرین نگاه به پشت سر، به آنی، تمامی لحظه های سفر را به خاطر می آوری

هی بر می گردی و اون بالا رو نگاه می کنی

هر کی ندونه میگه: آخه اونجا چی هست که این جا نیست؟

دوباره بر می گردی تا روی ماهشو یه بار دیگه هم ببینی

مثل اینکه حسابی بنهفته به ابر چهر دلبند

با خودت میگی اگه تو مسیر بودم چی می شد؟ الان چه کار می کردم؟

گم می شی تو کوچه پس کوچه های خیال

...

یه قطره ی سرگردون بارون روی گونه ات می شینه

انگار می خواد خبری بهت بده

تا بخوای بخودت بیای یه پروانه ی کوچولو رو می بینی که

سوار موج باد شده و از تو رد می شه

به هر نوگل تازه سر می زنه و صورت ماهش رو می بوسه

دست دراز می کنی شاید بتونی بهش برسی

اما اون چابک تر از ایناست

 بی اختیار دست هاتو به دو طرف باز می کنی

انگار که تو هم بخوای سوار موج باد بشی

شروع می کنی به دویدن پشت سر اون پروانه

.....

دماوند همیشه جاویدم دلتنگ روی ماهت بودم

از دورها دیدمت دلتنگ تر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق ساکن شود

بدیدم و مشتاق تر شدم (سعدی)

 از قد و بالای اوست عشق که بالا گرفت

وآنکه بشد غرق عشق قامت و بالای ماست

(مولانا)

عکس : برج ترانگو

           ارتفاع : ۶۲۸۶ متر

           مکان : قراقوروم - پاکستان

   یه شب پر ستاره    

   مثل اون شبی که توی دماوند تنها سر پناهم آسمون خدا بود

   مثل اون شبی که کاکل قله ی سن بران مثل ستاره می درخشید

   و من می خوندم : ستاره ی شب تیره یار من است

   یه شب شهاب بارون

   مثل اون شبی که شهاب ها توی دریاچه ی گهر غرق می شدن

   مثل اون شبایی که تو حیاط خونه دراز می کشیدم و تلاش می کردم

   ستاره های ، یه گوشه ی آسمون رو بشمارم و یه شهاب دلمو می دزدید

   یه شب مهتاب

   مثل اون شبی که زهره مهمون ماه بود

   مثل اون شبی که زیر نور ماه از عطر یاس مست شدیم

    مگر دیوانه خواهم شد در این سودا

    که شب تا روز ، روز تا شب

    سخن با ماه می گویم ، پری در خواب می بینم (حافظ)

 اورست زیر نور ماه

آن ماه که می خندد در شرح نمی گنجد

ای چشم و چراغ من دم درکش و می بینش

(مولانا)

رنگ گلهای کوهی یه رنگ دیگه است

حال و هوای گل خودرو یه حال و هوای دیگه است

 زندگیشون کوتاهه ولی یگانه است و شادمانه

تو که نازنده بالا دلربایی

تو که بی سرمه چشمون سرمه سایی

توکه مشکین دو گیسو در قفایی

به مو گویی که سرگردون چرایی؟!

 دلربا یار     دلربا یار....

میان صدای بالهای هزار ، هزار پرنده عاشق

به جستجوی تو بوده ام.

عاشقم عاشق ستاره صبح

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزهای بارانی

عاشق هرچه نام توست برآن

چه بسیارند کوه ها و چه اندازه وقت تنگ است

کی روی ، ره زکه پرسی ، چه کنی چون باشی؟

 خیلی وقته که کوه نرفتم ولی حتی فکر کردن

به اینکه دوباره میتونم اونجا باشم هم زیباست.

دردست گلی دارم، اینبار که می آیم

کان را به تو بسپارم، اینبار که می آیم

خواهم اگرم سنجی،می سنج که جز مهرت

از هرچه سبکبارم، اینبار که می آیم

دیروز بهل جانا! باتو همه از فردا

یک سینه سخن دارم، اینبار که می آیم