بچه به این توپووولی
لب قرمز و لووووپ گلی
هیچکی ندیده
هی
باغ ما پرچین داره میوه ی شیرین داره
گل و چشمه و آهو لاله و نسرین داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
پرچینش صد رنگه ابرش هزارون رنگه
هم بارون نم نمش هم طوفانش قشنگه
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
پر از سرو بلنده یال اسبش کمنده
هشتی داره باغ ما ایوونش دماونده
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
باغ ما گلشن داره سایه و روشن داره
خار سنگ البرزش صد جور آویشن داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
یه گلش برف و بارون یه گلش آتیش بارون
کویرش خار و شوره س گیلانش شالی کارون
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
باغ ما قصه داره درخت پسته داره
روشاخ پسته اش مرغی بال شکسته داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
چمن زارش چین چینه پر از خال و نگینه
رو هر نگین و خالش یه شاپرک می شینه
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
باغ ما کلون داره نگین و نشون داره
دروازه اش بازه اما شیر نگهبون داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
مهرگان و نوروزش بی رنگ و کم سو نشن
پلنگای شاهنومش بزهای ترسو نشن
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
باغ ما شبنم داره برگ گلش خم داره
شمشیرش تن فولاد دل ابریشم داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
مردمش بی دل نشن گمنام و بی گل نشن
خوشه های شیرینش بوته ی فلفل نشن
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
گنجشک این باغم من پلنگ این باغم من
شوره زاره یا گلزار عاشق این باغم من
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
تو طلا و خشتم آتیشزار و بهشتم
رو سینه ی دروازت با خنجرم نوشتم:
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
برای ایران نازنینم
ایران عزیز تر از جانم که این روزها غمگین می سراید ترانه ی سایه را
بهار آمد ولی از گل خبر نیست
چرا گل با پرستو همسفر نیست؟
امیدوارم، ... راستش را بخواهی از درخشش امید لبریزم و از نجوای دنباله ی ترانه ی سایه
مبین کین شاخه ی بشکسته خشک است
چو فردا بنگری پر بید مشک است
با یاد ثمین باغچه بان بزرگ و کاست رنگین کمان
دل و جانتان بهاری
بگذار این چند میلیارد ثانیه ی باقیمانده را باد با خودش ببرد،
ببرد همانجایی که بادبادک کودکی هایم را برد
بگذار ببرد تا رها شوم
رها که شدم، سراغت را از باد می گیرم
اما نه از هر باد آواره ایی
تو هم سراغم را از از باد بگیر
از همان باد کولی پای و ولگرد کوچه های کودکی
خوش به حال مترسک با اون کلاه و گردنش
اون دوتا دستای خشک شده اش، خوش به حال بی غمش
خوش به حال مزرعه، خشک شد و مرد
اما هنوزم که هنوزه، آسمونه پیرهنش
طبق معمول هر شب اوس رحیم با موتور گازی قراضه اش می پیچه توی کوچه
انعکاس نور تیر چراغ برق روی سرطاس اوس رحیم از نور چراغ موتورش بیشتر به چشم میاد
امشب همچین دلش خندونه و با فخر به بچه هایی که زیر درخت بید نشتن نگاه می کنه
آخه با بلوک هایی که با کلی جر و بحث از کارگر های جدول کشی گرفته دیگه نیازی نداره روبه روی
درحیاط موتور رو خاموش کنه و منت یکی از بچه ها رو بکشه تا کمکش کنن اوتولو از جدول رد کنه
یه فیگور آرتیستی می گیره و پرگاز می ره تا از روی پل دست سازش رد شه و وارد حیاط خونه بشه
که محاسباتش درست از آب در نمی یاد و چرخ عقب اوتول تپی میوفته توی جوب
هندونه ای هم اوس رحیم براش کلی نقشه کشیده بود از خورجین اوتول ولو می شه توی جوب و
چند تیکه می شه
تر تر خنده ی بچه هاست که هوا می ره
خفه ... ، کره خر های بی صاحاب، برین گم شین خونه هاتون
اینا رو اوس رحیم در حالی چند قدمی دنبال بچه ها می دوه، فریاد می زنه
بچه ها با داد و بیداد در حالی که اوس رحیم رو هووو می کنن متواری می شن و هر کدوم از یه طرف
در میرن
اوس رحیم در حالی که زیر لب فحش می ده بر می گرده سر اوتول که چرخ جلوش هنوز تو هوا داره
تاب میخوره ، یه لگد نثار اوتول می کنه و از زمین می کندش
داد می زنه : وحیییییییید کوجویی کره خر حمال؟
بیو بی بینم ، شومتون حروم شد
جمش کن بعد هم مث آدم بیارش زیر شیر اوویی، تمیس بوشورش
سفره ی شام توی حیاط خونه ی اوس رحیم سفره ی رنگینی نیست
نون تافتون، دست کار نون وایی حسین یزدی که همین دم غروبی مجید بعد از یک ساعت
توی صف وایسادن گرفته
پنیر کوپنی که بیشتر مزه ی گچ می ده تا پنیر
هندونه ی فرد اعلا محصول مشترک اوس رحیم و وحید پسر بزرگش
همه ی میهمانان ضیافت هشت نفره ، با ولع مشغول خوردن بودند بجز کریم، پسر وسطی اوس رحیم
از یه طرف هول و هراس شکایت ننه از طرف دیگه سوزش خراش تیغ موکت بری توی کمرش
نمی ذاشت یه لقمه ی خوش از گلوش پایین بره ...
ناصر خرگوش، آپاراتچی سینما، خسته و کوفته از سرکار برمی گشت
تو محله ی ما اون یه آدم فرهنگی محسوب می شد
من هم خیلی روش حساب می کردم آخه اون تنها کسی بود که توی خونش ویدئو داشت
بلاخره زن اوس رحیم، بعد شوم کار خودشو کرد
یه چایی گذاشت پیش روی اوس رحیم و شروع کرد به تعریف کردن دعوای امروز عصر
یه چندتا قطره اشک هم چاشنی کار کرد
زری خانوم دست برد گوشه ی چارقدش تا اشکاشو پاک کنه که یهو استکان و قندون پرت شد طرف کریم
اوس رحیم صداشو انداخته بود سرشو هوار می زد و فحش می داد
کریم تلو تلو خورون یورش برد سمت در حیاط و خودشو انداخت تو کوچه
اوس رحیم هم در حالی که کمربندو از کمرش می کشید و فحش می داد راه افتاد دنبالش
فیلم بعد از شام اهالی محل شروع شده بود
طبق معمول اوس رحیم نقش اولو بازی می کرد
بیچاره ناصر خرگوش باز هم باید نقش قاضی القضات رو بازی می کرد
و می شد میونجی دعوای خونوادگی...
150 کیلومتری غرب شهر کرمانشاه
روستایی دور افتاده در قلب کوههای دالاهو ، ریژاو می خوانندش
اینجا گوشه ای از سرزمین من است ، ایران عزیز تر از جانم
بهمن کودک 8 ساله ی کرد هر روز راه خانه تا مدرسه را پیاده و با پای افزار پاره طی می کند
راه طولانی و سنگلاخ است و پیمودن آن برای گام های کوچک بهمن دشوار
بهمن قدم ها را تند تر کرده تا بتواند به موقع سر کلاس حاضر شود
یک لحظه می ایستد و ابرهای رخ درهم کشیده ی آسمان را می نگرد
نگاهی به پای افزار پاره ی خود و نگاه دیگری به آسمان می اندازد دوباره راه می افتد
گونه های بهمن از سرمای استخوان گز پاییز گل انداخته ...
صدها نفر برای بارش باران دعا کردند
غافل از آنکه خدا با کودکی است که چکمه هایش سوراخ است.
- نشد... نشد گل نیست، از رو تیر رفت
+ به خدا گل شد دروغ می گه خودم دیدم از وسط دروازه رد شد
- اصلا هر چی داور بگه
+ به ارواح خاک بابام گل شد دیگه چی میخوای؟ گل از این قشنگ تر؟
حمید و امید یه طوری بالا و پایین می پرن و داد و بیداد می کنن
که انگار تمام زندگیشون بسته است به همین یه گل
داور یه نگاهی به چشم های پر از اشک حمید و یه نگاهی هم به
مشت های گره کرده ی امید میندازه و میگه : من ندیدم
- نشد، گل نشد، اگه گل شده بود که میگفتم
+ به خدا گل شد، خودم دیدم گل شد
اشک توی چشمای حمید حلقه زده ولی اون با همه ی وجود
سعی می کنه اشکش رو از بچه ها قایم کنه
بی اختیار یه قطره اشک از چشمش جدا می شه و روی گونه هاش سر میخوره
حمید سریع میدوه دنبال توپ ولی فایده نداره همه بچه ها فهمیدن
امید با بی رحمی تمام داد می زنه :
بدبخت دوباره آبغوره گیری راه ننداز، وقتی می گم گل نشد، یعنی گل نشد دیگه
همه ی بچه ها می شن یه تیم و روبه روی حمید با چشمای گریون می ایستن و داد می زنن:
حمید آبغوره
حمید آبغوره
پسرک در حالی که با بازوهاش اشک هاش رو نصفه و نیمه پاک می کنه
از پیچ کوچه رد می شه و راه می افته سمت خونه
مادر تا پسرش رو می بینه متوجه همه چیز می شه
- خاک تو سرت دوباره با این بچه های بی صاحاب رفتی فوتبال بازی که گریتو در بیارن؟
- آخه بدبخت فوتبال بازی هم گریه داره؟
- صد دفعه گفتم یا با اینا نرو یا اگه می ری گریه نکن
- یا با دست و پای زخم و زیلی و سر شکسته بر می گردی، یا با چشم گریون، اینم شد بازی؟
....
عصر روز بعد حمید سرخوش از نمره ی بیستی که از درس ریاضی گرفته داره از مدرسه بر می گرده
مدرسه ی اون با خونشون خیلی فاصله داره و همین باعث می شه
حمید یه ساعت دیر تر از بقیه ی بچه های محله به خونه برسه
بچه ها کنار دکه ی سر کوچه دور هم جمع شدن و درباره ی این که فوتبال
کی از همه بهتره بحث می کنن
- خداییش امید شوت هاش حرف نداره
+ برو بابا، اون دفعه که با بچه های سیمتری مسابقه بود از پنج تا گل ما چهار تاشو حمید زد
حمید رو که از دور می بینن ساکت می شن
امید داد می زنه: چطوری آبغوره؟
+ گم شو بینیم بابا، امید لاندی... شنیدم دیشب بابات در ساندویچی کتک خورده؟!
- غلط کرده هرکی گفته
+ ولی تاآخر سال دیگه نمی خواد بادمجون بخرین، چون یه دوازده کیلویی
شوپای چشم بابات کاشتن مگه نه؟
بچه های دیگه میزنن زیر خنده.
چون پدر امید یه لندرور غراضه داره بچه ها بهش می گن امید لاندی
دیشب پدر امید رفته بوده در ساندویچی نوشابه بگیره صاحب
ساندویچی گفته بوده نوشابه بدون ساندویچ نمی فروشیم
بابای امید هم عصبانی می شه و داد و بیداد می کنه،
صاحب ساندویچی هم با پسراش می ریزن سرش و یه کتک حسابی بهش می زنن
رنگ و روی امید برگشت از این ور خیابون یه نگاهی به ساندویچی انداخت و زیر لب چندتا فحش داد
امید رو میکنه به حمید تا جوابشو بده که مهرزاد می پره وسط و میگه :
خوبه، خوبه حالا خیلی نمی خواد از خجالت هم در بیاین،
الانه که دست و پاتونو گم کنین و با هم رفیق شین
مهرزاد با سر یه اشاره ای به اونطرف خیابون می کنه و با لودگی شروع می کنه به خوندن
- امشب چه شبی است شب لحاف است امشب امیدو ببین .......
امید و حمید مثل برق گرفته ها بر می گردن و اونطرف خیابون رو نگاه می کنن
دختر دوقلوی های سرهنگ اون طرف خیابون دارن از مدرسه بر می گردن
اونا هم زیر زیرکی بچه های دم دکه رو دید می زنن و یه چیزایی تو گوش هم پچ پچ می کنن.
ساختنش کار هر کسی نبود
وسائل میخواست و بلدی!
بچه های محله دور هم جمع می شدیم
تا آخرین سکه ی پول تو جیبی هامون رو روی هم میذاشتیم
نخ و کاغذ الگو و سیریش می خریدیم
با هزار تا دلهره که اگه مامان بفهمه، کاسه کوزه مونو بهم می ریزه
چوبش رو از حصیر آویزون دم ورودی حال خونه، کش می رفتیم و تو آب خیس می کردیم
به شوق رها کردن بادبادک دست به کار می شدیم
بادبادک که آماده می شد، باید انتظار می کشیدی و انتظار می کشیدی تا باد بیاد
آخر سر هم اونی که از همه بیشتر پول گذاشته بود
بادبادک رو نگه می داشت و
اونی که از همه وارد تر بود میشد ناخدا
با یه یک .... دو .... سه ...... ناخدا شروع می کرد به دویدن
و بادباک کج و کوله ی دست ساز ما میرفت تو آسمون ها
اون روزا بادبادک ما خارجی و رنگی نبود ولی
حال و هوای هوا کردنش شاد و رنگی بود
تو مث شوق رها کردن یک بادبادکی (شهیار)
به به صبح من به خیر شد
آمو تو کجو ؟ اینجو کوجو ؟
آخه فسقلی جای تو میون سبزه هاست ، روی ساقه ی گل هاست
اینجا روی صفحه کلید من چه کار می کنی ؟
کفشدوزک کوچولو بی صدا پر زد و رفت
دل من هم باهاش پر زد و تو کوچه پس کوچه های بچگی گم شد
رفت و رفت تا رسید لب اون باغچه که پر بود از گل های رنگی
یه پسر بچه نشسته بود کنار باغچه و آهسته زیر لب زمزمه می کرد
آمو کفشدوزک کفشای منو میدوزی برام؟
میدوزم برات؟
....
آمو (گویش شیرازی) : عمو
دم دمای غروب تابستان ،
پبر زن روی گلیم کهنه و آبی رنگی که کنار گل های شب بوی دم حیاط خانه پهن کرده بود،
نشسته و بود با نگاه خسته اش دورها را می نگریست
آخر آن روزها هنوز هم می شد از در حیاط خانه دورها را نگریست
شاید هنوز هم توی اون محله قدیمی شیراز بشه از در حیاط خانه کوه های اطراف رو دید
نگاه پیر زن خسته بود اما کافی بود قدمی جلو بگذاری و سلام کنی
پیر زن مهربان و شیرین زبان فورا جواب می داد : سلام ببم ، کوجو بودی تو حالو؟
خوبی جونوم ؟ خوشی؟ سر پلنگی؟
هر چقدر هم که غصه دار بودی خانوم دوسی با شیرین زبونی هاش سرحالت می آورد
اونقدر برات شعر میخوند و مثل می زد تا از خنده ریسه بری
خانوم دوسی بی بی همه ی بچه های محله بود.
توی بازی هاشون قاضی می شد و توی دعوا هاشون میونجی گری می کرد
پیر زن مهربان عصرها به رسم ابا و اجدادش حیاط و ورودی خانه را آب پاشی می کرد
و روی گل های شب بو آب می پاشید
پدرم می گفت :
"گل شبو گل مرده. چون دم دمای غروب که مرد خونه از سر کار برمی گرده ،
باز می شه و فضای خونه رو عطر آگین می کنه"
شاید خانوم دوسی هم به عادت همیشگی دم در می نشست و چشم انتظار مرد خانه اش بود؟
اما خودش می گفت: شوهرم سالهاست که مرده؟!
خانوم دوسی هرچی که بود و هر کی که بود یکدم در زلال خاطره های من و تو بدرخشید و جست و رفت
راستی چرا خیلی وقته که دم غروب مادرها و مادر بزرگ ها حیاط خونه ها رو آب پاشی نمی کنن؟
چرا خیلی وقته که تو حیاط خونه ها شب بو نمی کارند؟
چرا خیلی وقته که خونه ها رو بدون حیاط می سازند؟
چرا خانوم دوسی ها رو از یاد بردیم؟
اگه خونتون حیاطی نداره که توی باغچه اش شب بو بکاری و دم دمای غروب آب پاشیش کنی
باغچه ی دلت رو با عطر مهربونی خوش بو کن
اونوقت دور و برت رو که بهتر نگاه کنی خانوم دوسی رو می بینی که
روی گلیم کهنه و آبی رنگش نشسته و این دفعه بدون اینکه سلام کنی
میگه : سلام ببم ، کوجو بودی تو حالو؟
خوبی جونوم ؟ خوشی؟ سر پلنگی؟
حکایتی است
حکایت دست نوازشگر باد و گیسوان گندمزار
ایستاده بودم
مات و مبهوت
خیره به عشق بازی باد با گیسوان گندمزار خفته در دامان کوه بلند
دم دمای غروب بود و آشعه آتشین رنگ خورشید عالم تاب
گاهی به این بازی عاشقانه دامن می زد
وقت بی گاه بود و روز کوتاه
صدام می کردن : تکون بخور بچه، دیر شد
موتور سیکلت دایی با گرد و خاک از اون مزرعه دور می شد و دور می شد
من از پشت موتور هنوز محو اون بازی عاشقانه بودم
یه گوشه ای از دلم اونجا جاموند....
یادش بخیر
تابستون های بچگی بود و هزار تا خیال رنگی
خیال اینکه خونه درختی بسازم و از شاخه های درخت سیب ستاره بچینم
اما تابستون که می یومد مثل همه تابستونها از خروسخون تا ستاره بارون
توی اون ظل گرما به رکابهای دوچرخه پا می زدم و
دنبال یه توپ پلاستیکی می دویدم
عصر ها از دیوار حیاط خونه بالا می رفتیم و
از درخت خونه همسایه توت دزدی می کردیم
یادش بخیر
همه لذت ها و شادی های کودکانه یه طرف و خونه دایی یه طرف
دایی اون موقع ها توی ده حسن آباد معلم بود
همه که از دستم ذله می شدن منو راهی حسن آباد می کردن
تا برم ییلاق
شب ها توی پشه بند بخوابم و سحر از صدای زنگوله کهره های گله مش قربون بیدار بشم
تو آب چشمه شنا کنم و تا سرحد جنون تاب بازی کنم
تنها منظره ای که میتونست اون پسر بچه شیطون رو برای چند لحظه هم که شده
میخکوب کنه منظره اون کوه بلند بود که داشت با ابرها روبوسی می کرد
اون روزهای رنگی و اون خیال های رنگی
یادش بخیر
