خانه باد

 از اون روزی که ماه تو نتابید

پلنگ شعر من روزش سیاهه

(یادبودی از روزهای دور و نزدیک گذشته)

 

حرف دیروز و امروز نیست

ثانیه هایم شده پر از خیال رهایی

رهایی از این همه گیر و دار

از این چراغ ها و آدم های هزار رنگ

خیال رها شدن و تنگ در آغوش کشیدن درخت و پرنده و سبزه و آبشار

بابا بسکی (دکتر بسکی) رو می دیدم چند شب پیش توی یه برنامه از شبکه دو به

شجاعت و شهامت و رهایی این پیر مرد هشتاد ساله غبطه خوردم

یه روزی شکسته این حصار شهر نشینی رو

شکسته و رسته از این همه هیاهو

 

 در میان تاریکی شمعی بیفروز

تا دیگران فکر کنند که تو هم خورشیدی داری

 

زمان خوشدلی دریاب و دریاب

که دایم در صدف گوهر نباشد

(حافظ شیرازی)

شاد زی با سياه چشمان شـــــــاد
که جهان نيست جز فســـــانه و باد

زآمده تنــــــگ دل نبايد بـــــــــــود
وز گذشتـــــه نکرد بايـــــــــــد ياد

من و آن جعـــــــد موی غاليـــه بوی
من و آن مــــــاه روی حور نـــــژاد

نيک بخت آن کسی که داد و بخورد
شوربخت آن که او نه خورد و نه داد

باد و ابر است اين جهان افســــوس
باده پيش آر هرچــــــــه بــــــاداباد

(رودکی)