زلف به دست باد بی سامان سپرده ای
اگر پیچ و خم های رودخانه قره قاج ، آنجا که به
نخلستان مکو می رسد آن همه دل انگیز نبود،
اگر بیشه ها و دشت های پیرامونش آن همه دراج و آهو نداشت،
اگر پر و بال دراج هایش آن همه رنگین و چشم آهوهایش آن همه سیاه نبود
روزگار من غیر از این بود
اگر این اگر ها نبود ،من آدمی دیگر بودم در عالمی دیگر
(محمد بهمن بیگی)
تو شاهنشاه کوه هایی
خفته در آغوش ابرها
حدیث تو حدیث باد برف و سوز وحشتناک
نمی دانم دلبری از که آموخته ای ؟
عکس : K2
