خانه باد

هاي با توام شاهكار لحظه هاي دلتنگي خدا

دلم با خواندن گوشه نويس وبلاگت يهو پركشيد

واسه روزهاي دانشجويي واسه دانشكده و همكلاسي هام

واسه ارديبهشت شيراز و حياط دانشكده كه غرق گل بود

عروسك گلي دلم داغ شد

رفتم تا دورهاي نزديك ...

پی نوشت : اینو واسه یکی از دوستان کامنت گذاشتم

اینو هم یکی از دوستان برام کامنت گذاشت :

دورهای نزدیکی که وقتی نزدیک بودند آرزوی امروزها را در برداشتند و حالا . . .

حالا شدند خاطره های امروز
گاهی غبطه دیروز
گاهی لبخندی محو از مروری تلخ
. . .

هر روز تکرار همان دیروزهاست کمی تازه تر اما

تکرار همان دورهای نزدیک این شاهکار لحظه های دلتنگی

کوچک تر که بودم دلم پر می زد برای سفرهای دور و دراز

سفر به هزار توی جاده ها و رنگین کمان شهرها و آبادی های سرزمین مادری ام

این روزها هرگاه که فرصتی دست می دهد به شوق دیدن رنگین کمان خاطرات کودکی

با جان و دلم پر می کشم به گوشه ای از این خاک زر خیز ، این خاک مهربان ...

می کوشم تا آدم های این سرزمین را آنگونه که زندگی می کنند بینم و آنگونه که هستند دریابم

برق چشمان جادوی دختران زیبای سرزمینم را در قاب دوربین جاودانه کنم

و تابلویی سازم از غرور مردان مردان ایل آنگاه که چوبدست بر دوش می نهند و بر

بلندای صخره ای ساعت ها بدون هیچ تکانی می ایستند

در پیچ و خم جاده ها و کوچه پس کوچه های آبادی های این سرزمین به جستجوی

یک نشانی نیز هستم

کجاست خانه باد؟

شادمانه باریدی آسمان بی کران

همنوای دلم شدی

ساعت ها به دانه های سپید برف خیره شدم

و با هر دانه ی رقصان دلم تازه شد

 از پنجه اش باران مي باريد ! ...

کاریش نمی شه کرد دل که هوایی باشه

هرآنچه دیده بیند دل کند یاد

هوای رهایی ؟

یا دل هوایی ؟!