گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد !! کوتاه نوشته هایی از یک کوه نورد
دی ماه ۸۴
مسیر بازگشت از قله توچال بین ایستگاه ۷ و ۵ تله کابین
تنهای تنها هستم
صدای ضربان قلبم منو یاد صدای تلمبه ی آب سر مزرعه ها میندازه
از خودم می پرسم چی می شد این برف یه رنگ دیگه بود؟
مثلا زرد یا آبی ؟!
این سپیدی چه اندازه وهم انگیز و بی منتهاست
سئوال هایم را خط به خط جواب بده و به دنبالم بیا
اینجا آدمی ایستاده دلش پر زغم و پایش درگل
به جان بکوش تا خوش بین باشی و زیبا بیاندیشی ... آنقدر خوش بین که شرمنده نشوی
چگونه می خوانیش ؟
بیشتر بکوش ...
حال چگونه می خوانیش ؟
میدانی مولوی چگونه می خواندش ؟
پای من گرچه در این گل مانده است
نه که من سرو چنین بستانم
مولوی آدم پا در گل را همچو سرو بستان می داند
