خانه باد

مصلحت دید من آن است که یاران همه کار

بگذارند و پی طره یاری گیرند (حافظ)

کاش می شد مثل حافظ دل به باد سپرد و اینگونه

رها، رها، رها بود 

شاید ما زیادتر از اونچه که باید دچار زندگی شدیم

شاید هم

حافظ آن ساعت که این نظم پریشان می نوشت

طایر فکرش به دام اشتیاق افتاده بود

سجده کوهنورد ایرانی

بر خاک شاه کوه ها فرخنده باد

کاظم فریدیان بر فراز شاه کوه ها (چوگوری K2)

...

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را دز سینه کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاینده هستی را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را می شنوم

می بینم.(فریدون مشیری)

چه زیباست رقص گلها در باد

و چه اندازه من دلم هوای رقص شادمانه نسیم را کرده ...

 آسمان همچو صفحه دل من

روشن از جلوه های مهتاب است

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوش تر از خواب است...

امروز یه جورایی برای من روز دماوند بود  

خواسته و نخواسته اسم زیباش تکرار می شد

دلم براش پر می زنه

وقتی اونجا هستی فرقی نمی کنه که شب باشه یا روز

همیشه یه زمزمه جاودیی توی گوشت هست

یاد اون شبی افتادم که پناهگاه سیمرغ رو گم کردیم

یاد شیرین که پر زد و رفت...

یاد کاکل قله و ابرایی که از راههای دور میان واسه طواف

یاد بغض غریبی که تو خلوت روی قله ترکید و

یاد اشکهای شوقی که ریختم

یاد دماوند همیشه جاویدم

 یادش بخیر

تابستون های بچگی بود و هزار تا خیال رنگی

خیال اینکه خونه درختی بسازم و از شاخه های درخت سیب ستاره بچینم

اما تابستون که می یومد مثل همه تابستونها از خروسخون تا ستاره بارون

توی اون ظل گرما به رکابهای دوچرخه پا می زدم و

دنبال یه توپ پلاستیکی می دویدم

عصر ها از دیوار حیاط خونه بالا می رفتیم و

از درخت خونه همسایه توت دزدی می کردیم

یادش بخیر

همه لذت ها و شادی های کودکانه یه طرف و خونه دایی یه طرف

دایی اون موقع ها توی ده حسن آباد معلم بود

همه که از دستم ذله می شدن منو راهی حسن آباد می کردن

تا برم ییلاق

شب ها توی پشه بند بخوابم و سحر از صدای زنگوله کهره های گله مش قربون بیدار بشم

تو آب چشمه شنا کنم و تا سرحد جنون تاب بازی کنم

تنها منظره ای که میتونست اون پسر بچه شیطون رو برای چند لحظه هم که شده

میخکوب کنه منظره اون کوه بلند بود که داشت با ابرها روبوسی می کرد

اون روزهای رنگی و اون خیال های رنگی

یادش بخیر

می و میخواره مست و میکشان مست

زمین مست و زمان مست آسمان مست

تا زدم یک جرعه می از چشم مستت

تا گرفتم جام مدهوشی ز دستت

شد زمین مست آسمان مست

بلبلان نغمه خوان مست

 باغ مست و باغبان مست....

چه بسیارند کوه ها و چه اندازه وقت تنگ است

کی روی ، ره زکه پرسی ، چه کنی چون باشی؟

 خیلی وقته که کوه نرفتم ولی حتی فکر کردن

به اینکه دوباره میتونم اونجا باشم هم زیباست.

دردست گلی دارم، اینبار که می آیم

کان را به تو بسپارم، اینبار که می آیم

خواهم اگرم سنجی،می سنج که جز مهرت

از هرچه سبکبارم، اینبار که می آیم

دیروز بهل جانا! باتو همه از فردا

یک سینه سخن دارم، اینبار که می آیم

 اي عشق همه بهانه از توست

من خامشم اين ترانه از توست

آن بانگ بلند صبحگاهي

وين زمزمه شبانه از توست...

اي آتش جان پاكبازان

در خرمن دل زبانه از توست

كشتي مرا چه بيم دريا

توفان ز تو و كرانه از توست

مي را چه اثر به پيش چشمت

كين مستي شادمانه از توست...

(هوشنگ ابتهاج (سایه))

 آواز داد اختر : بس روشن است امشب

گفتم ستارگان را مه با من است امشب

امشب شراب وصلت بر خاص و عام ریزم

شادی آنکه ماهت بر روزن است امشب

(مولانا)

یه شب مهتاب

ماه میاد تو خواب

منو می بره ته اون دره

اونجا که شبا یکه و تنها

تک درخت بید

شاد و پر امید

میکنه به ناز دستشو دراز

که یه ستاره بچیکه مثل یه چیکه بارون

به جای میوه اش سر یه شاخه اش بشه آویزون

(شاملو)

                     طرب افزا تر و به سامان تر

نغمه شادی

شادی ای زیبا اخگران خدایان

ای دخت حریم قدسیان

مدهوش از آذرخش تو ره می یابیم

به بارگاه اهورایی تو ای بارقه افلاکی

سحر و جادوی تو بر می بندد

                   آنچه را گردش ایام زهم بگسسته

(فرهاد مهراد)

 کمتر از ذره نه ای پست مشو مهر بورز

تا به منزلگه خورشید رسی چرخ زنان

بر جهان تکیه مکن ور قدحی می داری

شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان

گفت حافظ من و تو محرم این راز نه ایم

از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان

(حافظ)