گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد !! کوتاه نوشته هایی از یک کوه نورد
......هنوز آسمان از انعكاس هلهه ي ستايش ما
كه بي ادعا تركسانيم
سنگين است
اين اتشبازي بي دريغ
چراغان حرمت كيست ؟
ليكن خداي را
با من بگو كجاشد آن قصر پر نگار به آئين
كه كنون مرا
زندان زنده بيزاري است
هر صبح و شام ام
در ويرانه هايش
به رگبار نفرت مي بندند
كجايي تو
كه ام من
و جغرافياي ما كجاست!
گل
ها انار شد، داغ داغ. هر انار هزار تا دانه داشت.دانه ها عاشق بودند،
دانه
ها توی انار جا نمی شدند.انار کوچک بود.دانه ها ترکيدند.
انار ترک
برداشت.خون انار روی دست ليلی چکيد...ليلی انار ترک خورده را از شاخه چيد.
مجنون به ليلی اش رسيد.
راز رسيدن فقط همين بود.
کافی است انار دلت ترک بخورد.
***
لیلی زنجیر نبود
دنیا که شروع شد ، زنجیر نداشت، خدا دنیا را بی زنجیر آفرید.
آدم بود که زنجیر را ساخت و شیطان کمکش کرد.
دل زنجیر شد؛ عشق زنجیر شد؛ دنیا پر از زنجیر شد ؛ و آدمها همه دیوانه زنجیری.
خدا دنیای بی زنجیر می خواست، اسم دنیای بی زنجیر بهشت بود.
امتحان آدم همین جا بود، دست شیطان از زنجیر پر بود.
خدا گفت: زنجیرت را پاره کن ، شاید نام زنجیر تو عشق باشد.
یک نفر زنجیرهایش را پاره کرد. اسمش را مجنون گذاشتند.
مجنون اما نه دیوانه بود و نه زنجیری.
این نام را شیطان بر او گذاشت او انسان را با زنجیر می خواست.
لیلی مجنون را بی زنجیر می خواست. لیلی می دانست خدا چی می خواهد ،
لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند.
لیلی زنجیر نبود ، لیلی نمی خواست زنجیر باشد. لیلی ماند چون نام دگر او آزادی بود.
تو دل پر محبتت یه کوچه ای راهه کاکو
که پر از اقاقیه.
(با لهجه شیرازی بخوانید)
برای محمد رضای عزیز که دلتنگشم.
باغ ما پرچین داره میوه ی شیرین داره
گل و چشمه و آهو لاله و نسرین داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
پرچینش صد رنگه ابرش هزارون رنگه
هم بارون نم نمش هم طوفانش قشنگه
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
پر از سرو بلنده یال اسبش کمنده
هشتی داره باغ ما ایوونش دماونده
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
باغ ما گلشن داره سایه و روشن داره
خار سنگ البرزش صد جور آویشن داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
یه گلش برف و بارون یه گلش آتیش بارون
کویرش خار و شوره س گیلانش شالی کارون
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
باغ ما قصه داره درخت پسته داره
روشاخ پسته اش مرغی بال شکسته داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
چمن زارش چین چینه پر از خال و نگینه
رو هر نگین و خالش یه شاپرک می شینه
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
باغ ما کلون داره نگین و نشون داره
دروازه اش بازه اما شیر نگهبون داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
مهرگان و نوروزش بی رنگ و کم سو نشن
پلنگای شاهنومش بزهای ترسو نشن
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
باغ ما شبنم داره برگ گلش خم داره
شمشیرش تن فولاد دل ابریشم داره
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
مردمش بی دل نشن گمنام و بی گل نشن
خوشه های شیرینش بوته ی فلفل نشن
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
گنجشک این باغم من پلنگ این باغم من
شوره زاره یا گلزار عاشق این باغم من
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
تو طلا و خشتم آتیشزار و بهشتم
رو سینه ی دروازت با خنجرم نوشتم:
فلفل نبین چه ریزه
بشکن ببین چه تیزه
برای ایران نازنینم
ایران عزیز تر از جانم که این روزها غمگین می سراید ترانه ی سایه را
بهار آمد ولی از گل خبر نیست
چرا گل با پرستو همسفر نیست؟
امیدوارم، ... راستش را بخواهی از درخشش امید لبریزم و از نجوای دنباله ی ترانه ی سایه
مبین کین شاخه ی بشکسته خشک است
چو فردا بنگری پر بید مشک است
با یاد ثمین باغچه بان بزرگ و کاست رنگین کمان
دل و جانتان بهاری
حرف دیروز و امروز نیست
ثانیه هایم شده پر از خیال رهایی
رهایی از این همه گیر و دار
از این چراغ ها و آدم های هزار رنگ
خیال رها شدن و تنگ در آغوش کشیدن درخت و پرنده و سبزه و آبشار
بابا بسکی (دکتر بسکی) رو می دیدم چند شب پیش توی یه برنامه از شبکه دو به
شجاعت و شهامت و رهایی این پیر مرد هشتاد ساله غبطه خوردم
یه روزی شکسته این حصار شهر نشینی رو
شکسته و رسته از این همه هیاهو
سفر پنج است :
اول به پای
دوم به دل
سوم به همت
چهارم به دیدار
پنجم در فنای نفس .
(شیخ ابوالحسن خرقانی)
در قدم اول هم سستی می کنیم!
خفته در دامان قله های سربه فلک کشیده
پی نوشت : بخش چیترال پاکستان، در شمالغربی شهرستان مالاكند،
در درهای به همین نام و در منطقه كوهستانی و برفگیر رشتهكوههای هندوكش،
قراقروم و هیمالیا قرار دارد.
چی دیده بود ؟ چی دیده بود ؟
خواب یه ماهی دیده بود
یه ماهی انگار که یه کوپه دوزاری
انگار که یه طاقه حریر با حاشیه منجوق کاری
اولین باری بود روی قله پهنه حصار بودم
خوشحال بودم و قله های دور دست رو نگاه می کردم
چند قدمی ا ز بچه ها عقب تر بودم
عمو عزیز گفت بچه ها چه خبره اون دور دورا
...
به چشم به هم زدنی کوهی از ابرهای عصبانی رو دیدم
که با سرعت به طرف ما میومدن
چه کولاکی شد
دو سه ساعتی گم شدیم توی اون کولاک
سه پيراهن سلب بودست يوسف را به عمر اندر
يکی از کيد شد پر خون
دوم شد چاک از تهمت
سوم يعقوب را از بوش ، روشن گشت چشم تر
رخم ماند بدان اول ، دلم ماند بدان ثانی
نصيب من شود در وصل آن پيراهن ديگر؟
( رودکی )
این روزهایی که همه یوزارسیف زده اند
ما هم به نوبه ی خود چنانیم
من به هنگام شکوفايي گل ها در دشت ،
باز بر خواهم گشت ،
تو به من ميخندي
من صدا مي زنم آي...
(حميد مصدق)
دلتنگ دماوند هستم، اما به گمانم تا آمدن دوباره ی گل ها و سنجاقک ها
به دامانش دیداری تازه نخواهیم کرد
نخلستان مکو می رسد آن همه دل انگیز نبود،
اگر بیشه ها و دشت های پیرامونش آن همه دراج و آهو نداشت،
اگر پر و بال دراج هایش آن همه رنگین و چشم آهوهایش آن همه سیاه نبود
روزگار من غیر از این بود
اگر این اگر ها نبود ،من آدمی دیگر بودم در عالمی دیگر
(محمد بهمن بیگی)
تو شاهنشاه کوه هایی
خفته در آغوش ابرها
حدیث تو حدیث باد برف و سوز وحشتناک
نمی دانم دلبری از که آموخته ای ؟
عکس : K2
صبحدم از عرش می آمد خروشی عقل گفت
قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند
امروز روز پادشاه شعر و عاشقی است.
کار هر بامدادم شده
سراغ قله های بلند اطراف این شهر شلوغ را از باد گرفتن
از باد بیمار
سراغ چه می گیری؟
بیمار می شود وقتی به این دامنه ی پر دود و پر نیرنگ می رسد
هر بامداد از من پرسش و از صدای نالنده ی باد پاسخ که :
خودت بیا و ببین.
دلم به دو مقصد گرفتار آمده است
دلدار اول را خانه ای است در میان این شهر شلوغ
و دلدار دوم همسایه آسمان است
رو به هر سو می کنم، سوی دیگر صدایم می زند باد
....
پ.ن:
مدت زیادی می شه که کوه نرفتم
دلم پر می کشه تا بلندای کوه ها
اونجا هم که میرم آروم و قرار ندارم
دلم پر می کشه به سوی خانه ی دلدار
بگذار این چند میلیارد ثانیه ی باقیمانده را باد با خودش ببرد،
ببرد همانجایی که بادبادک کودکی هایم را برد
بگذار ببرد تا رها شوم
رها که شدم، سراغت را از باد می گیرم
اما نه از هر باد آواره ایی
تو هم سراغم را از از باد بگیر
از همان باد کولی پای و ولگرد کوچه های کودکی
خدایا یک نفس آواز! آواز!
دلم را زنده کن اعجاز! اعجاز!
بیا بال و پر ما را بیاموز
به قدر یک قفس پرواز! پرواز!
(قیصر امین پور)
خوش به حال مترسک با اون کلاه و گردنش
اون دوتا دستای خشک شده اش، خوش به حال بی غمش
خوش به حال مزرعه، خشک شد و مرد
اما هنوزم که هنوزه، آسمونه پیرهنش
